Sojusznicy w NATO negocjują największą od co najmniej dwudziestu lat reorganizację swoich planów wojskowych. Celem jest postawienie na pierwszym miejscu możliwości prowadzenia dużej, wielkoskalowej wojny na terytorium Europy. Jak informuje Politico, zmiana oznaczałaby rezygnację z wymogu prowadzenia równoległych misji poza granicami Sojuszu, takich jak misje w Kosowie czy Iraku. Dotychczasowe planowanie zakładało, że siły sojusznicze mogą jednocześnie wykonywać zadania w różnych regionach świata, co wymagało rozdzielania zasobów między odległe operacje a obronę własnego terytorium.
Powodem zmiany są ostrzeżenia, że Rosja mogłaby być gotowa do ataku na NATO już w 2029 roku. Do tego dochodzi presja ze strony Stanów Zjednoczonych, które rozważają możliwe wycofanie części swoich wojsk z Europy. Oba czynniki sprawiają, że państwa sojusznicze zaczynają inaczej rozkładać priorytety planowania obronnego. Gdyby część sił amerykańskich opuściła kontynent, europejscy członkowie Sojuszu musieliby w większym stopniu przejąć odpowiedzialność za odstraszanie i obronę swojego obszaru, a plany powinny odzwierciedlać ten scenariusz.
Według relacji Politico państwa wschodniej flanki Sojuszu popierają proponowaną zmianę. Dla krajów leżących najbliżej potencjalnego konfliktu z Rosją priorytetowe planowanie obrony własnego terytorium ma szczególne znaczenie. Przesunięcie planowania w stronę możliwego dużego konfliktu w Europie oznaczałoby ograniczenie zobowiązań poza obszarem euroatlantyckim. Jak podkreślają źródła, ostateczne warunki są wciąż przedmiotem negocjacji, a wynik rozmów pozostaje niepewny. Nie wiadomo jeszcze, jak dokładnie zostaną podzielone siły i zasoby między planowanie działań w Europie a dotychczasowe zaangażowania poza jej granicami.
Drugi z cytowanych serwisów opisuje ten sam plan zmiany zobowiązań, co potwierdza, że chodzi o konkretną inicjatywę w ramach trwających rozmów wewnątrz Sojuszu. Zmiana, jeśli zostanie przyjęta, wpłynęłaby na sposób, w jaki NATO przygotowuje się do ewentualnych operacji, ale jej skutki dla konkretnych rozmieszczeń wojsk i dla dotychczasowych misji pozostają na razie w sferze planów. Sojusz działa na zasadzie konsensusu, dlatego każde państwo członkowskie musi zaakceptować ostateczny kształt zmian, a rozbieżności co do priorytetów mogą w toku negocjacji wydłużyć cały proces.
5